#9 Jessica Khoury - "Zakazane życzenie"

#9 Jessica Khoury – „Zakazane życzenie”

Wyd. SQN, 2017

Liczba stron: 384

16/2018📚

Miłość nigdy nie jest zła. I tak jak powiedziałaś nie jest wyborem. Ona po prostu się wydarza, a my jesteśmy wobec niej bezradni.

            „Zakazane życzenie” to współczesna wersja Aladyna, znanego nam z bajki Disneya i „Baśni z tysiąca i jednej nocy”. Z wielką chęcią zabrałam się za tę przepięknie wydaną książkę. Oczarowana fabułą królestwa Parthenii i dżinna w butelce spełniającego życzenia, sięgnęłam po nią pewnego wieczoru. Po raz kolejny mam do czynienia z lekturą, gdzie autorka odnosi się do znanej baśni i tworzy ją na nowo – szukając w pierwowzorze inspiracji. Czy tym razem się udało?

            Aladyna zna każdy z nas. W tej historii poznajemy go w ruinach Neruby, gdy znajduje magiczną lampę, a z niej wychodzi dżinn. Jest on zmiennokształtny i przybiera formę kobiety… Zahra uwięziona od pięciuset lat, staje się na powrót sługą człowieka do czasu spełnienia trzech życzeń. Tymczasem w ślad za naszym bohaterem wyrusza książę Dorian, pretendent do tronu, ogarnięty furią po utracie magicznego pierścienia Roszany. Aladyn nawiązuje nić porozumienia z dżinnem podczas ucieczki przed wysłannikami arabskiego pałacu. Jednak cały czas czuję palącą potrzebę zemsty za osobiste tragedie z przeszłości. Złodziej ulicy stanie przed trudnym wyborem: czego sobie życzyć? Co potrzebne jest do prawdziwego szczęścia… Wszystko komplikuje się, gdy Zahra dostaje szanse na odzyskanie wolności.  

            Jessica Khoury miała nie lada wyzwanie przed sobą. Napisanie czegoś, co będzie na poziomie baśni znanym nam od dziecka to trudne zadanie. „Zakazane życzenie” jest zatem baśnią, nieco infantylną, ale również prowokującą do przemyśleń. Czy każdy z nas miałby jedno zakazane życzenie? Czy poświęciłby wszystko dla niego, aby być w końcu szczęśliwym? Pokazuje to właśnie historia z tej książki. Z pewnością strzałem w dziesiątkę była sam pomysł na fabułę. Polityczne intrygi na dworze królewskim, rewolucje niezadowolonego ludu, śmierć, miłość i to wszystko połączone z odrobiną magii. Świat magicznych dżinnów  rzadko pojawia się w literaturze, to coś egzotycznego i niecodziennego. W dodatku tym razem role zostały odwrócone i jest nim płeć żeńska. Sama postać dżinna została „uczłowieczona” – popełnia błędy jak każdy z nas, marzy i pragnie... Uczy, że każde marzenia niosą za sobą pewne skutki, niekoniecznie dobre. W tej historii to on gra pierwsze skrzypce i z jego punktu widzenia poznajemy całą historię. W tej zaczarowanej podróży mamy również podział na dobrych i złych bohaterów, a przesłanie nie tyle ogranicza się do tego, że dobro zwycięża. Mianowicie: poświęcenie się dla kogoś może zdziałać jeszcze więcej dobra. Fabułę uatrakcyjnia wątek miłosny, który na sam koniec niestety powoduje, że czuję się przesłodzona. Uważam, że można było odpowiednio dawkować uczucia czytelnikom, ponieważ wszystko na koniec wydaje się mdłe. A szkoda…  To do czego mogę się jeszcze przyczepić – to styl autorki, który nie do końca mnie przekonał od samego początku i ciężko mi było się wciągnąć w cała historię. Rażące są również pewne niedociągnięcia w uniwersum Aladyna. Owszem, były między rozdziałami fragmenty „Pieśni o upadku Roszany, ostatniej królowej Nerudy” pióra (…) skryby królowej Roszany opisujące pewne zdarzenia z przeszłości – ale zdecydowanie za mało! Brakowało mi pełnego zbudowania świata tej cywilizacji żyjącej z dżinami, tak aby można poddać się urokowi świata „Zakazanego życzenia”. No i przede wszystkim to, co najbardziej mnie zaskoczyło, czyli rozwiązane akcji. Od początku podejrzewałam  zakończenie opowieści, ale sposobu jego realizacji - nie… Jak na współczesną fantastykę pojawiły się lekkie naciągnięcia, przez co historia wydawała się kompletnie nierealna, nawet jak na baśń.

            „Zakazane życzenie” to powieść na jeden wieczór: lekka, przyjemna, dająca szansę zakazanej miłości. Bohaterowie mieli w sobie to coś, zwłaszcza zawadiacki Aladyn i księżniczka Kaspida, po której nie spodziewałam się takich rzeczy! Dzięki tej książce z wielką radością przypomniałam sobie bajkę „Aladyn” z 1992 roku. Od razu przywołuje na myśl moje dzieciństwo. To pełna niespodzianek historia opowiedziana i czarująca na nowo. Przekazująca pewne wartości, z przesłaniem i pięknem pustynnych krain. Jednak zdecydowanie wolę oryginalną wersję Aladyna.

Za egzemplarz serdecznie dziękuję:

- Dama z książką